Nieuws

Elk jaar halverwege mei kijken tuiniers uit naar een oud weersverschijnsel: de IJsheiligen. Ze worden beschouwd als de laatste koude periode van de lente, waarna gevoelige planten eindelijk naar buiten mogen. Nu is het zover - het lange wachten is voorbij!

Etnobotanische planten zijn niet zomaar ‘bijzondere soorten’. Het zijn planten waaraan te zien is hoe mensen in harmonie met de natuur leefden: wat ze aten, waarmee ze hun gerechten op smaak brachten, wat ze tegen kwalen gebruikten en welke planten ze in hun rituelen, feesten en dagelijkse routines verwerkten. Juist daarom zijn ze zo interessant voor de tuin. Ze brengen niet alleen kleur, geur of een oogst met zich mee, maar ook een geschiedenis van gebruik.

Wie tegenwoordig tuiniert, is vaak op zoek naar meer dan alleen een goede oogst of mooie bloemen. Veel mensen verlangen naar een levendigere, bewustere band met de natuur. Precies hier begint de etnobotanie: zij beschouwt planten niet alleen als gebruiksvoorwerpen, maar als metgezellen van de mens – als voedsel, geneesmiddel, geur, bescherming, symbool en herinnering.

Traditioneel worden zaden eerst dicht op elkaar in bakken gezaaid en na het ontkiemen overgeplant in kleine potten of platen met meerdere potten. Het proces van verplanten wordt 'piekeren' (verspenen) genoemd.

Veel vaste planten groeien in de loop der jaren uit tot indrukwekkende plantenbestanden. Maar op een gegeven moment ontstaat er een typisch beeld: in het midden wordt de plant kaal, de bloei neemt af en over het algemeen lijkt hij minder vitaal. Geen reden tot bezorgdheid - integendeel: dit is het perfecte moment om de vaste plant te delen.