Sukkulenten

Sukkulenten zijn planten die water kunnen opslaan in speciale weefsels, bijvoorbeeld in hun bladeren, stengels of wortels. Dankzij dit vermogen kunnen ze langere droogteperiodes overleven. Typische leefgebieden zijn woestijnen, halfwoestijnen, steppen en andere streken met een onregelmatige watervoorziening.

De term „sukkulent" is afgeleid van het Latijnse sucus, dat sap betekent, en betekent zoveel als „sapvolle plant". Hiermee worden planten bedoeld met verdikte, waterrijke weefsels en een algeheel aangepaste bouw om waterverlies te beperken.

Tot de belangrijkste aanpassingen behoren de opslag van water, een verkleind bladoppervlak en een verminderde verdamping. Veel soorten hebben een wasachtig oppervlak of sterk verkleinde bladeren, die soms de vorm van doornen aannemen. Bij talrijke sukkulenten vindt de opname van kooldioxide vooral 's nachts plaats, waardoor overdag minder water verloren gaat.

Er wordt onderscheid gemaakt tussen verschillende vormen van sukkulenten, afhankelijk van waar het water wordt opgeslagen. Bladsukkulenten slaan water op in hun bladeren, stamsukkulenten in de spruit en wortelsukkulenten in ondergrondse plantendelen.

Sukkulenten komen wereldwijd voor, op alle continenten behalve de poolgebieden. Ze zijn vooral talrijk in droge en warme klimaatzones. Bekende vertegenwoordigers zijn Aloë, Agave, cactussen, Huislook, vetplanten (Sedum) en de vetplant Crassula ovata (jadeplant).

De term beschrijft de bouw van de plant en niet de standplaats. Sukkulentie is dus een aanpassingsstrategie aan droogte. Ze kan ook voorkomen bij planten die onder andere stressomstandigheden leven, zoals bij sommige zoutplanten, de zogenaamde halofyten.