Mispel (Mespilus germanica) zaden

Ondanks de soortaanduiding 'germanica' komt de mispel oorspronkelijk uit de Kaukasus of de Noord-Arabische regio en werd hij pas bekend bij de Germanen tijdens de Romeinse expansie. Omdat de plant zich echter bijzonder goed ontwikkelde in koelere klimaten, werd hij meer gebruikt als fruitboom en werd hij intensief gekweekt tot in de Middeleeuwen. Andere steenvruchtensoorten zoals gecultiveerde appels en peren zijn echter productiever en beter geschikt om rauw te eten, en daarom werd de vrij kleine boom alleen gebruikt voor sierbeplanting en voor het creëren van loofhagen.

Mespilus Germanica is de enige soort van het geslacht dat mono typisch is, maar kruist wild met de verwante meidoorn, die alleen als sierstruik wordt aangeplant. De bruine vruchten van de mispel, die zeer harde en bizar gevormde zaden bevatten, worden meestal na de vorst geoogst (voor die tijd mogen ze niet rauw worden gegeten) en verwerkt tot jam of alcoholische dranken.

Als de vruchten vóór de eerste vorst worden geoogst, moeten ze worden opgeslagen op een luchtige plaats beschermd tegen licht, bijvoorbeeld in een aardappelkist, en een tijdje laten rijpen. Pas als ze overrijp zijn, als het vruchtvlees bruin, zacht en bijna papperig is, smaken ze niet meer onaangenaam bitter, maar zoet en aromatisch. De smaak is dan erg complex en doet denken aan gebakken appel met noten.

De looistoffen die mispels oneetbaar maken voordat ze overrijp zijn, zijn een waardevol farmaceutisch actief ingrediënt dat wordt gebruikt in preparaten om spijsverteringsklachten te verlichten. De bladeren en schors zijn ook geneeskrachtig.