Giftige sla (Lactuca virosa) zaden

De giftige sla, ook als wilde sla bekend, behoort net als de meeste slasoorten tot de composietenfamilie, groeit echter onevenredig hoger als vele van zijn familieleden en vormt stekelige bladeren. Het draagt zeer typische gele madeliefje bloemen, die qua vorm lijken op de cichorei. Of het nu gaat om een wilde medicinale plant uit kloostertuinen of een echte wilde vorm, kan niet definitief worden opgehelderd.

Omdat er van de wortel een onaangename geur vrijkomt, heeft hij ook de bijnaam stinksla gekregen - door de geur kan men hem wild groeiend ook goed onderscheiden van gelijkaardige planten zoals de melkdistel of cardy.

Uit het gif-lattich werd al sinds de oudheid een medicinaal opiumvervanger gewonnen, hoewel de plant geen opiaten bevat en ook geen familie van de papaver is. Het gedroogde melksap (Lactucarium), die de plant afscheidt om zich te verdedigen tegen herbivoren, bevat talrijke bitterstoffen, en een afkooksel of extract daarvan werd gewaardeerd om hun milde verdovende effecten. Nog tot het einde van de 19e eeuw werd de giftige sla vermeld in de farmacopee

De bladeren worden bereid als thee. De thee heeft een slaapverwekkend en kalmerend effect. Meer recentelijk heeft het kruid ook als wilde sla naam gemaakt als een droomopwekkend middel.