Oost-Indische kers (Tropaeolum majus) zaden

De Oost-Indische kers is een klimmend of bodem bedekkend kruid met eetbare bloemen. De bloemknoppen en zaden kunnen in azijn of in pekeloplossing worden ingelegd en als vervanging voor kappertjes worden gebruikt. Bijzonder opvallend en sierend zijn echter vooral de gedurende de bloeitijd in de zomer verschijnende grote bloemen, die er bestaan in kleurvariaties van lichtgeel over feloranje naar juweelachtig donkerrood, en de bladeren met hun schildachtige vorm.

Alle plantenbestanddelen bevatten glucosinolaat. Dit veroorzaakt niet alleen de scherpe, tuinkersachtige smaak, die verantwoordelijk is voor de plantennaam, maar rechtvaardigen ook de geneeskrachtige werking van de plant. De Oost-Indische kers komt oorspronkelijk uit Zuid-Amerika en Midden-Amerika, waar ze vooral in de gebergten wild groeiend te vinden is. Men kent acht soorten, die in hun thuisland overblijvend groeien, in Midden-Europa echter alleen als eenjarige plant in de tuin als sierplant worden gekweekt, bijvoorbeeld als leiboom of voor gevelverfraaiing. Alleen de hier genoemde zogenaamde Oost-Indische kers (T. majus) wordt ook als nuttige- en geneeskrachtige plant geteeld.

De mosterdoliën van de plant werken antibacterieel, antiviraal en tegen gistschimmel. Men kan ze inzetten tegen pijn, verbetering van de wondgenezing, bij spijsverteringsproblemen, en tegen blaasontstekingen en infecties van de bovenste luchtwegen. Daadwerkelijk was ze 2013 in Duitsland de 'medicinale plant van het jaar'.